Podstawowym organem dbającym o prowadzenie gospodarki łowieckiej, czuwającym nad przestrzeganiem prawa, zasad etyki, obyczajów i tradycji łowieckich w Polsce jest Polski Związek Łowiecki. W PZŁ zrzeszonych jest ok 110.000 myśliwych.

Polski Związek Łowiecki istnieje od roku 1923 i już w okresie międzywojennym było jedynym reprezentantem myśliwych w Polsce. W roku 1928 polscy myśliwi byli współzałożycielem istniejącej do chwili obecnej, Międzynarodowej Rady Łowiectwa i Ochrony Zwierzyny (CIC). Organizacja ta skupiając przedstawicieli około 140 państw świata jest największym forum myśliwych. Od roku 1994 PZŁ jest także członkiem innej bardzo licznej międzynarodowej organizacji łowieckiej – Federacji Związków Łowieckich Państw Unii Europejskiej (FACE).

Podstawową strukturą organizacyjną Polskiego Związku Łowieckiego i jednocześnie podmiotem gospodarki łowieckiej w Polsce jest koło łowieckie. W Polsce funkcjonuje ponad 2 500 kół łowieckich, zrzeszając 95 % wszystkich członków PZŁ. Koła łowieckie istnieją w Polsce od ponad stu lat i są jedną z najistotniejszych cech modelu łowiectwa. Posiadają one osobowość prawną i w aspekcie ekonomicznym są całkowicie samodzielne.

Terytorium Polski podzielone jest na ponad 5000 obwodów łowieckich, z czego 4.700 jest zarządzanych przez koła łowieckie, 240 przez Przedsiębiorstwo Państwowe Lasy Państwowe, 16 przez Polski Związek Łowiecki, reszta jest w gestii różnych państwowych uczelni rolnych. Obwody łowieckie są w Polsce stosunkowo duże – średnia wielkość obwodu to ok 5.000 ha, najmniejszy dopuszczalny przez prawo obwód powinien mieć 3.000 ha.

Koła Łowieckie odpowiadają za prowadzoną przez siebie gospodarkę łowiecką. Finansują ją ze składek członkowskich, sprzedaży tusz pozyskanej zwierzyny, oraz sprzedaży polowań myśliwym krajowym i z zagranicy.

Zgodnie z polskim prawem łowieckim myśliwy może polować na terenie Polski tylko i wyłącznie za pośrednictwem firmy posiadającej wszelkie niezbędne zezwolenia i ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej na tego typu działalność.